Zorgvisie
Ilmarinen vindt zijn inspiratie in de antroposofische heilpedagogie en sociaaltherapie. Daarin staat niet de handicap centraal, maar de persoonlijkheid. Het gaat er niet om wat iemand niet kan, maar om wie hij of zij is. Iemands persoonlijkheid, zijn individualiteit, is altijd heel en kan niet ziek zijn.
Om je individualiteit tot uitdrukking te brengen in het dagelijks leven gebruik je je lichaam als instrument. Hiermee maak je contact met de ander en met de wereld. In dat instrument zit -bij mensen met een handicap- de stoornis, dàt werkt niet goed. De heilpedagogische en sociaaltherapeutische benadering is erop gericht bij het goede gedeelte te komen, het gezonde deel aan te spreken.
Over het kinderdagcentrum: "Ons werk is als het ware een zoektocht naar het gezonde deel, naar de persoon achter de handicap. Dat is een positief uitgangspunt. Het maakt je als begeleider gelijkwaardig aan het kind. Het is niet: ik ben goed en jij bent gestoord. Jij bent ook goed, maar ik kan je niet altijd bereiken. We proberen op verschillende manieren contact te maken. Met materiaal om te spelen, door een kind aan te raken, door de euritmie, door muziek te maken of te schilderen... Daarbij zijn we ons natuurlijk wel bewust van de stoornis, die ook elke dag weer veel zorg nodig heeft. Maar liever dan ons daar volledig op te richten kijken we door de beperkingen naar wat er wèl is."
Over de werkplaatsen: “Ieder mens is afhankelijk van anderen. Voor mensen met een handicap geldt dit meestal nog meer. Juist dan is het belangrijk zélf iets te kunnen en niet op je handicap te worden aangesproken. Werk speelt daarin een belangrijke rol. Werken als kaarsenmaker, mattenvlechter of broodbakker, door wol te vilten, zijden sjaals te beschilderen of klussen te doen voor het kinderdagcentrum of de woningen. Werk waar behoefte aan is, waarmee je iets voor anderen betekent.”